Nuh şöyle dedi: Ey kavmim! Şüpheniz olmasın ki, ben sizi, «Allah’a kulluk edin; O’na karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin ki, Allah bir kısım günahlarınızı bağışlasın ve sizi belli bir vâdeye kadar tehir etsin (muahaze etmeden yaşatsın)» diyerek apaçık uyaran bir kimseyim. Bilinmeli ki Allah’ın tayin ettiği vâde gelince, artık o ertelenmez. Keşke bilseydiniz![2-4]

Dedi ki: ey kavmım! Haberiniz olsun ben size açık bir nezîrim[2]

Dedi ki, «ey kavmim! Gerçekten ben size açık bir uyarıcıyım».[2]

O da şöyle dedi: «Ey milletim! Şüphesiz ben, size gönderilmiş apaçık bir uyarıcıyım.»[2]

Dedi ki: Ey kavmim; şüphesiz ben, sizin için apaçık bir uyarıcıyım.[2]

Dedi ki: «Ey kavmim! Şüphe yok ki, ben sizin için apaçık bir korkutucuyum.»[2]

O da dedi ki: «Ey Kavmim, gerçek şu ki, ben size (gönderilmiş) apaçık bir uyarıcı-korkutucuyum.»[2]