Çocuk şöyle dedi: «Ben, Allah’ın kuluyum. O, bana Kitab’ı verdi ve beni peygamber yaptı.»[30]

O dedi ki: haberiniz olsun ben Allahın kuluyum, o bana kitab verdi ve beni bir Peygamber yaptı[30]

(Allah’ın bir mucizesi olarak İsa şöyle) dedi: «Şüphesiz ben Allah’ın kuluyum. O bana kitab verdi ve beni bir peygamber yaptı.»[30]

O sırada beşikteki çocuk dile gelerek dedi ki; «Ben Allah’ın kuluyum. O bana kitap vererek beni peygamber yaptı.»[30]

Çocuk dedi ki: Şüphesiz ben Allah’ın kuluyum. Bana kitabı verdi ve beni peygamber yaptı.[30]

(O çocuk) Dedi ki: «Ben şüphe yok Allah’ın kuluyum, bana kitap verdi ve beni bir peygamber kıldı.»[30]

(İsa) Dedi ki: «Şüphesiz ben Allah’ın kuluyum. (Allah) Bana Kitabı verdi ve beni peygamber kıldı.»[30]

Ben, Allah’ın kuluyum. O, bana Kitab'ı verdi ve beni peygamber kıldı.

Bebek şöyle konuştu: “Şüphesiz ben Allah’ın kuluyum. Bana kitabı (İncil’i) verdi ve beni bir peygamber yaptı.”

Çocuk: «Ben şüphesiz Allah’ın kuluyum. Bana kitap verdi ve beni peygamber yaptı, nerede olursam olayım beni mübarek kıldı. Yaşadığım müddetçe namaz kılmamı, zekat vermemi ve anneme iyi davranmamı emretti. Beni bedbaht bir zorba kılmadı. Doğduğum günde, öleceğim günde, dirileceğim günde bana selam olsun» dedi.[30-33]